Hallo lieve mensen,
De nieuwe indeling van de twee groepen begint nu echt zijn vruchten af te werpen. Ik merk vooral dat het contact met de kleine kinderen zoveel leuker en intenser is geworden. Toen groot en klein nog samen in één groep zaten, waren het toch vaak de grotere kinderen die alle aandacht opeisten. Nu de groepen gescheiden zijn, krijgen de kleintjes eindelijk de aandacht die ze verdienen. En dat merk je meteen, er is meer rust, meer gezelligheid en vooral veel meer kleine momentjes van hechte verbinding.
De werkzaamheden van Sebastiaan staan op dit moment wel een beetje op een laag pitje. Het schiet dus niet echt op, maar eerlijk gezegd vond ik dat deze week helemaal niet zo erg. We zaten namelijk midden in een hittegolf met temperaturen boven de 30 graden. En dan is het eigenlijk beter dat er niet al te hard gebouwd wordt.
Sterker nog… het was zó warm dat we uiteindelijk met z’n allen in het zwembadje belandden. De kinderen vonden dat natuurlijk fantastisch. Ze bleven doorgaan tot ze mij uiteindelijk ook kopje onder kregen. Dat is eigenlijk helemaal niks voor mij maar ze kregen het toch voor elkaar. Tot grote hilariteit van iedereen natuurlijk.Wat is het toch een groot voorrecht dat we dat zwembadje hebben.
Gisteren kwam dan eindelijk het nieuwe kunstgras. Dat had nog best wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk is het echt heel mooi geworden. Het eindigde alleen wel met een flink meningsverschil met de leverancier, wat ik erg jammer vond. Ik merk hier vaak dat ik echt mijn mannetje moet staan, omdat ze niet zo graag met een vrouw onderhandelen. Daardoor sta ik vaak al snel met 1-0 achter. Maar zoals jullie weten laat ik me de kaas niet van het brood eten… dus op het einde werd er nog flink gediscussieerd.
Maar goed, het resultaat mag er zijn. Het nieuwe gras zal ervoor zorgen dat er geen losse grassprietjes en zand meer in het water belanden, en dat zal enorm helpen om het zwembad schoon te houden.
Het is zo fijn om deze kansarme kinderen telkens weer dat stukje plezier, veiligheid en onbezorgdheid te kunnen geven. Bijna dagelijks komen er vaders of moeders langs met de vraag of hun kinderen alsjeblieft ook mogen komen. Dat raakt me elke keer weer. Helaas hebben we inmiddels een stop moeten zetten omdat het simpelweg te vol wordt. Er moet ergens een grens zijn, hoe moeilijk dat ook is. Het doet pijn om kinderen te moeten teleurstellen, want het liefst zou ik ze natuurlijk allemaal blij maken
